Za naszym pośrednictwem fani Lecha Poznań mogą zakupić bilety kolejowe do Dniepropietrowska i z powrotem. Na hasło: Lech Poznań dla grup 5 osób  i więcej przewidujemy zniżki za usługę zakupu biletów kolejowych: kupując bilety w dwie strony usługa zakupu biletów jest niższa o 50%.

Przykładowo: grupa 5 osób kupuje bilety kolejowe Lwów – Dniepropietrowsk – Lwów. W sumie zakupi 10 biletów, a kwota za usługę zakupu wyniesie 150 zł. Po zniżce ta sama usługa kosztować będzie TYLKO 75 zł. Warunkiem jest odbiór osobisty biletów we Lwowie.

Proponujemy dwie możliwości dotarcia do Dnipropietrowska:

1) przez Lwów – dowolny pociąg po trasie  Lwów – Dnipro – Lwów (uwaga! powoli się kończą miejsca) – odbiór osobisty biletów we Lwowie

2) przez Łuck i Kijów – pociąg relacji Łuck – Kijów i Kijów – Dnipro (czas na przesiadkę w Kijowie to około 45 minut), cena tego wariantu to ok. 80 zł, powrót przez Lwów – możliwy odbiór osobisty biletów w Łucku

Informacja o ilości wolnych miejsc na 10 sierpnia: Bilety-kolejowe-Ukraina-dla-kibiców-Lecha-Poznan

Zapraszam do kontaktu i składania zamówień – formularz w następnym poście.

Ceny usługi bardzo konkurencyjne, ustalane jednak indywidualnie (w zależności od ilości zamawianych biletów) – w mailu proszę sprecyzować, czy chodzi o usługę ekspresową czy w zwykłym terminie. Zamawiający opłaca również przewóz biletów do Polski (10 zł za bilet – tu się nic nie zmienia w stosunku do poprzedniej propozycji) oraz ewentualnie koszt przesyłki kurierskiej (25 zł).

Każdorazowo realizacja usługi ekspres podlega konkretnym ustaleniom drogą mailową.

Formularz kontaktu:

[contact-form]

Ceny za usługę zależne są od ilości zamawianych biletów kolejowych.

Proponujemy następujące ceny usługi kupna biletu/ów z odbiorem we Lwowie: zamówienie 1 biletu kosztuje 30 PLN, zamówienie 2-4 biletów kosztuje 20 PLN/bilet, zamówienie 5-10 biletów kosztuje 15zł/bilet. Przy większej liczbie biletów ceny są negocjowane.

Zamówienie usługi kupna biletów z dostarczeniem ich pod wskazany adres w Polsce (realizacja transakcji trwa około 5 dni roboczych) : koszt zamówienia odpowiedniej liczby biletów (wskazany powyżej) plus 10 zł za każdy zakupiony bilet + koszt przesyłki (kurier lub list polecony priorytetowy).

Jak to działa?

1. Poprzez formularz kontaktu zapytują Państwo o konkretną podróż (warto podawać np. opcje: możliwe dwa lub trzy dni wyjazdu, trasę bezpośrednią albo z przesiadką).

2. Sprawdzam dostępność miejsc w pociągach i na tej podstawie przesyłam Państwu odpowiedź z informacją, do kiedy należy wpłacić pieniądze (pełną kwotę – bank w Polsce lub poprzez PAYPAL).

3. Państwa zamówienie oraz pieniądze zostają przesłane do Lwowa w celu nabycia biletów kolejowych.

4. Bilety odbierają Państwo we Lwowie (zostaną Państwu dostarczone na dworzec kolejowy lub autobusowy) lub bilety wracają do Polski i są z terenu RP przesyłane na wskazany adres (kurierem albo listem poleconym priorytetowym).

Formularz kontaktu:

[contact-form]

Życie na Ukrainie

- info dla turystów zmierzających na Ukrainę

Turyści zdążający na Ukrainę (czy to na weekend do Lwowa, czy na wakacje na Krym lub w inne miejsce) planują swój turystyczny budżet w celu optymalizacji kosztów ponoszonych na miejscu. Zazwyczaj jest tak, że zakłada się stawkę dzienną i mnoży razy ilość dni pobytu na Ukrainie (dodając potem jeszcze 15 % na ekstra wydatki). Robię tak za każdym razem, gdy jadę na Ukrainę i niestety kilka razy w roku zmuszony jestem podnosić zakładaną stawkę dzienną.  Życie na Ukrainie wcale nie jest tanie, a większość produktów żywnościowych jest w podobnych do polskich cenach lub nawet droższa. Z powodu inflacji ceny często zmieniają się co miesiąc lub dwa, dochodzą do tego coraz wyższe marże detalistów.

Jak zatem przeżyć na Ukrainie za pieniądze nie rujnujące domowego budżetu? Ile trzeba przeznaczyć na pobyt na Ukrainie, aby nie odmawiać sobie zbyt wielu przyjemności i dobrze zjeść? Czy lepiej kupować wszystkie produkty w sklepach i samemu przygotowywać posiłki, czy stołować się w restauracjach, barach lub w budkach na ulicy?

Zakładając, że jedziemy zwiedzać należy również założyć, że nie każdy posiłek przygotujemy sami. Ciężko bowiem w ciągu dnia wracać z centrum miasta np. do kwatery, by zjeść, gdy nas głód dopadnie, a braniem kanapek nikt sobie zazwyczaj głowy nie zaprząta. Kalkulując zatem koszt pobytu winniśmy przyjąć w kalkulacji minimum 1 posiłek dziennie w restauracji lub barze. Nie przekażę tu prostej recepty na pytanie – ile trzeba na to przeznaczyć. Ot – każdy ma różny apetyt i różne potrzeby. Mogę jedynie zasygnalizować, że dobry posiłek w sieci restauracji Puzata Chata kosztuje w maju 2010 minimum 30 UAH (barszcz, ziemniaki + mięso, piwo). Zresztą za dwa miesiące te 30 hrywien może nie wystarczyć na powyższy zestaw, gdyż ceny w Puzatej Chacie rosną zadziwiająco regularnie (inne były w styczniu 2010 a jeszcze inne w październiku 2009). Ja faktycznie stołuję się w tej knajpie regularnie i w różnych miastach Ukrainy, zatem z sentymentem wspominam czasy, gdy 0,5 litra piwa kosztowało 5,90 UAH (obecnie 9 UAH).

Prosta porada: jeśli jedziecie na Ukrainę – warto przeznaczyć na wydatki żywieniowe i bilety wstępu (oraz komunikację miejską) minimum 75 UAH na dzień (sugerowana minimalna kwota w maju 2010). Jest to kwota zapewniająca w miarę normalne warunki życia na Ukrainie. Dodatkowo należy zagwarantować w budżecie pieniądze potrzebne na opłacenie kwatery, hotelu czy hostelu oraz przejazdów międzymiastowych i kosztu powrotu do Polski. Uzyskaną w ten sposób wartość należy jeszcze podnieść o 15 % na nieprzewidziane wydatki lub na zakup pamiątek i towarów akcyzowych wwożonych do Polski.

Przed wyjazdem na Ukrainę należy również (w dobrze pojętym własnym interesie) wykupić polisę ubezpieczeniową. Nie daje ona zbyt wielu możliwości (np. za leki należy płacić samemu), ale pozwala skorzystać z  pomocy dość anachronicznej służby zdrowia na wypadek nieszczęścia.

Ceny na Ukrainie  maj 2010

poniżej podaję przykładowe ceny na artykuły spożywcze z ukraińskich sklepów z Kijowa, Charkowa, Tarnopola i Lwowa. Ceny zostały zebrane w terminie:  28 kwietnia – 10 maja 2010r. Uwaga! poniższe ceny zazwyczaj wskazują, że podałem najtańszy znaleziony produkt.

1. Masło połtawskie 200g – 13,78 UAH,
2. Pomidory 1 kg – 19,60 UAH,
3. Jajka 10 szt. – 6,33 UAH,
4. Kukurydza w puszce 420 g -  4,62 UAH,
5. Śmietana 15 %  450 g – 4,55 UAH,
6. Majonez Torczin 140 g – 2,53 UAH,
7. Musztarda Kozacka 140 g – 2,69 UAH,
8. Paluszki krabowe 250 g – 8,81 UAH,
9. Ser żółty rosyjski za kilogram – 36 UAH (najniższa cena sera, średnio sery kosztują min. 45 UAH za kg),
10. Maślanka Halyczyna  0,45 l – 5,28 UAH,
11. Cukierki krówki firmy AWK  z Doniecka – 41 UAH / kg (polecam – super cukierki),
12. Zefiry w czekoladzie – 29 UAH / kg,
13. Różne surówki i sałatki na wagę – od 2,5 UAH za 100g,
14. Różne mięsa na wagę (zimne, do podrzania) – od 4,5 UAH za 100g.
15. Piwo 0,5 L – od 3,5 UAH,
16. Wina 0,7 L – od 15 UAH.

Przykładowe ceny w restauracji Puzata Chata w maju 2010 (ceny za porcję):

1. Herbata – 5 UAH
2. Barszcz ukraiński – 6,5 UAH  (inne zupy kosztują nawet 10 UAH)
3. Bigos – 16,50 UAH,
4. Ziemniaki po połtawsku (zapiekane ćwiartki w mundurkach) – 7,50 UAH,
5. Ziemniaki smażone (smażone talarki z cebulką) – 6,5 UAH,
6. Kotlet po kijowsku (popularny kotlet de volaille) – 13,50 UAH,
7. Pierożek z mięsem (jeden niewielki zapiekany pierożek z nadzieniem z wątróbki) – 4,50 UAH,
8. Naleśniki (2 sztuki na porcję) – 10,50 UAH,
9. Pierogi z kapustą (6-7 szt na porcję) – 9,00 UAH,
10. zestaw – kompletne śniadanie (jaja sadzone, trochę kiełbasy, ogórek i pomidor) – 16,50 UAH.

W przypadku gdy stołować się będziecie np. w Puzatej Chacie – można wziąć zestaw śniadaniowy za 16,50 UAH, do tego herbatę lub kawę i chleb – zestaw jest dość sycący i smaczny (przygotowywany przy zamawiającym).

UWAGA!!! AKTUALIZACJA DANYCH DOT. CEN – raport na dzień 06 sierpnia 2010

Wszystkim wyjeżdżającym polecam również lekturę poniższego raportu (kliknięcie w banner pozwoli przejść do dokumentu). Dokument można wydrukować.

Mimo, że Kijów nie jest zbytnio oddalony od Polski i istnieje kilka różnych sposobów na dotarcie do ukraińskiej stolicy – nie zawsze wiemy, w jaki sposób dotrzeć za nieduże pieniądze. W tym poście sprzedam patent na dojazd do Kijowa z okolic Warszawy, Radomia, Kielc czy Lublina za mniej niż 100 zł (co nie oznacza, że będzie to najkrótszy wariant podróżowania). Post ten zatem jest adresowany do turystów z grupy low-budget, którzy chcą jednocześnie poznać trochę kraj i nie boją się podróżowania w różnych warunkach;)

Patent ten zakłada dotarcie do Kowla (lub Łucka – preferuję to drugie miasto, jako że można tam mile spędzić trzy godziny), a następnie przejazd do Kijowa nocnym pociągiem sypialnym (odjeżdża z Kowla przez Łuck) lub nocnym pociągiem z miejscami do siedzenia (odjeżdża tylko z Łucka). Patent ten został przeze mnie osobiście przetestowany;)))

Wszystkie poniższe kalkulacje będą dotyczyć Warszawy (w przypadku Lublina odejdzie przejazd Warszawa-Lublin, w przypadku pozostałych miast – należy dojechać albo do Lublina busami, albo wsiąść w ukraiński autobus w Radomiu).  Wszystkie warianty dojazdów do Kijowa nie powinny kosztować powyżej 100 zł. Kalkulacja została sporządzona w oparciu o poziom cen z maja 2010 roku – jeśli tego postu nie zaktualizuję – należy upewnić się, czy ceny biletów kosztują tyle samo, co w dniu pojawienia się tego postu na blogu. Przeliczenie cen ukraińskich na polskie zostało przeze mnie dokonane na podstawie przyjętego kursu 1 PLN = 2,5 UAH.

Warszawa.

Korzystamy z wygodnego (aczkolwiek nieco dłużej trwającego) połączenia autobusowego Warszawa Dw.Zachodni – Lublin (rozkład jazdy tu: www.pksbilety.pl ) kosztującego 18 zł (cena bez promocji). Autobusy zatrzymują się po drodze na Dworcu Centralnym (stary przystanek Polskiego Expressu – na ulicy Jana Pawła II pomiędzy budynkami dworca a Złotymi Tarasami), Dworcu Stadion i na Rondzie Wiatraczna (przystanek ZTM w kierunku Marsa).  Czas przejazdu – około 4 godzin, ale jedzie się w kulturalnych warunkach.  Alternatywą jest skorzystanie z szeregu busów, które rozpoczynają kursy w okolicach Dworca Centralnego, a do Lublina dojeżdżają po ok. 3 godzinach jazdy. Cena przejazdu to 20 – 25 zł (w zależności od przewoźnika), informacje o rozkładach znajdują się tu: http://busy.info.pl/.  Busy są mniej wygodne i może być problem z miejscem na bagaż.

W obu wariantach dojeżdżamy do dworca autobusowego w Lublinie.  Należy tak skalkulować wyjazd z Warszawy, aby w Lublinie na dworcu autobusowym być około 11:00.

O godzinie 11:40 wyjeżdża z Lublina na Ukrainę ukraiński autobus relacji Radom – Łuck (przyjeżdża z Radomia około 11:20). Bilet na przejazd w wysokości 40 zł należy kupić w międzynarodowej kasie na dworcu w Lublinie.  Autobus w Łucku powinien być około 17 – 17:30 ukraińskiego czasu.

Po wyjściu z autobusu nasze kroki powinniśmy skierować na dworzec kolejowy (jest po sąsiedzku, ale trzeba dotrzeć do  widocznego w kierunku południowym wiaduktu – jedynego w tej okolicy  i po nim przejść nad torami). Tam należy kupić bilet na pociąg do Kijowa (bilety powinny być bez problemu dostępne):

a) pociąg sypialny relacji Kowel – Kijów numer 364 – wyjazd z Łucka o godzinie 20:41, przyjazd do Kijowa o godzinie 06:07, ceny biletów: kupe – 85,64 UAH, tj. około 34 PLN  lub wagony płackartne – cena zróżnicowana 60 UAH   i  75 UAH (odpowiednio  24 PLN i 30 PLN),

b) pociąg z miejscami do siedzenia relacji Łuck – Kijów numer 824 – wyjazd z Łucka o godzinie 23:31, przyjazd do Kijowa o godzinie 07:02, cena biletu – 32,78 UAH, co w przeliczeniu wynosi około 13 PLN [update z dnia 02.08.2010 - pociąg z Łucka kursuje TYLKO w piątki i niedziele]

Podsumowując: w najtańszym wariancie podróż z Warszawy do Kijowa kosztować nas będzie około 71 złotych, z Lublina zaś – 53 złote. Biorąc pod uwagę wersję najbardziej luksusową – przejazd wagonami kupe, koszt z Warszawy zamknie się w kwocie 92 złote, z Lublina zaś – 74 złote.

Proszę pamiętać, że podane ceny są aktualne w maju 2010 przy kursie 1 PLN =  2,5 UAH.

W tym patencie macie około 3 godzin w Łucku – na zakup biletu kolejowego na pociąg sypialny, pozostawienie bagażu (budynek poza gmachem dworca, wejście od strony peronu 1) i na zwiedzanie Łucka oraz na dobry obiad w jednej z łuckich knajp. Czas trwania przejazdu z Warszawy do Kijowa to  około 22 godziny w drodze, a więc po tym względem nie jest konkurencyjny z czasem przejazdu pociągiem bezpośrednim (około 17 godzin, koszt – ponad 200 zł) czy samolotem.

I tak: w pociągach obowiązuje całkowity zakaz palenia papierosów (jedynym ratunkiem dla palaczy jest możliwość palenia na stacjach kolejowych – w czasie postoju pociągu). Wprowadzono również całkowity zakaz picia alkoholu (w tym piwa) w miejscach publicznych.

Ukraina - sprzedaż piwa w pociągu

W pociągach nie kupimy już piwa u konduktora w wagonie (chyba że sprzedaje na lewo). Piwo można nadal kupić w wagonach restoranach, albo w kioskach lub u babć sprzedających domowe posiłki na stacjach kolejowych. W pociągach pojawiły się informacje o obchodach całego składu przez naczelnego konduktora, milicja również bywa widywana w pociągach. Pojawił się na szczęście sposób omijania zakazu (aczkolwiek mało skuteczny) – otóż w niektórych pociągach zaczęto sprzedawać piwo opakowane w papierową torbę (fotka ze stolicznego ekspresu Kijów-Charków obok).

Milicja jest szczególnie uczulana na zwalczanie pijących piwo na ulicach czy w parkach i nakrycie delikwenta na tym procederze będzie prawie na pewno oznaczało mandat.

to dokument obowiązkowo wypełniany na granicy w momencie wjazdu na Ukrainę. Dokument ten poświadcza cel wjazdu, dane osoby wjeżdżającej oraz miejsce przebywania na Ukrainie. Dodam, że służy ona dokumentowaniu wjazdu TYLKO w  celach turystycznych lub tranzytowych. Zatem osoby podróżujące na Ukrainę w celach zawodowych (do pracy) winny posiadać wizę wydaną przez ukraiński konsulat. Osoby udające się na spotkania biznesowe na Ukrainie nie muszą posiadać wiz.

Imigracyjna kartka to niewielki dokument, w którym podajemy dane z naszego paszportu (imię, nazwisko, seria i numer paszportu, płeć, dzień urodzenia), uzupełniając je danymi o: cel wjazdu (trzeba pisać: turystyczny albo tranzyt, jeśli tylko przejeżdżamy przez terytorium Ukrainy) oraz nazwą  i adresem osoby lub organizacji, która nas przyjmuje (osoba prywatna, hotel, hostel). Generalnie w tej ostatniej pozycji lepiej pisać prawdę w tych kartkach, bo zgodnie z pouczeniem należy ją mieć zawsze przy sobie. Zatem jeśli wpiszemy np. Lwów (i adres jakiegoś hotelu – najpopularniejszy wpis to hotel Lwów) a pojawimy się z nią np. na Krymie – przy kontroli dokumentów (taka kontrola zdarza się niezmiernie rzadko i chyba trzeba się nieźle natrudzić, by zostać skontrolowanym)  może być mały problem.  Z kolei – jeśli od razu wpiszemy Krym – ukraiński pogranicznik może nas zapytać, czy posiadamy środki finansowe na pobyt. Na karcie nie podajemy okresu przebywania na Ukrainie.   Na kartce podajemy również nr rejestracyjny pojazdu, którym wjeżdżamy na Ukrainę – jeśli zatem korzystamy z autobusu – można zapytać kierowcę o nr rejestracyjny. Jeśli jedziemy komunikacją publiczną – możemy ten numer powtórzyć na prawej części, albo zostawić puste miejsce – nikt nas z tego nie powinien rozliczać a i sami przecież nie wiemy, czym ostatecznie wrócimy do Polski.

Przechodząc przez piesze przejście w Medyce – wpiszmy tam: pieszo.

Kartka to dwie identyczne (albo prawie identyczne – info poniżej) ankietki, które należy wypełnić drukowanymi literami czarnym albo niebieskim długopisem (obie części jednocześnie) w momencie wjazdu na Ukrainę. Można pisać po polsku, ukraińsku albo angielsku – tu istnieje jakaś dowolność;)  Tak wypełnioną kartkę podaje się wraz z paszportem (najlepiej włożyć ją w część paszportu, gdzie nie ma zdjęcia) pogranicznikowi, który stempluje obie części, lewą oddziera i zostawia sobie, a prawą oddaje wam z paszportem (również podstemplowanym).

Uwaga!

1) W obiegu występują dwie kartki, różniące się nieznacznie między sobą wyglądem prawej strony.  Różnica pomiędzy wersjami jest od razu widoczna – w jednej wersji prawa strona jest wyraźnie krótsza od lewej (podaje się tam po prostu mniej danych z lewej części kartki a i kolejność podawania danych jest nieznacznie inna), w drugiej wersji są identyczne (i ten wzór zamieszczam poniżej).
2) Z wypełniania kartki zwolnione są osoby, które nie ukończyły 18 roku życia.
3) Kartkę z pieczątką należy trzymać łącznie z paszportem i okazywać na wezwanie odpowiednich organów w czasie pobytu na Ukrainie.
4) Kartkę należy przy wyjeździe z Ukrainy podać wraz z paszportem. Zagubienie kartki oznaczać może spore nieprzyjemności na granicy, ale zazwyczaj kończy się (w zależności od naszych zdolności negocjacyjnych lub humoru pogranicznika) albo ostrzeżeniem, albo niewielkim sztrafem.
5) Nie wypełniamy pól – pierwszego od góry (pole wyraźnie zaznaczone boldem) oraz punktu 7 – typ i  numer wizy. Jeśli nie mamy ze sobą dzieci – nie wypełniamy też punktu 8.

Ukraina - imigracyjna kartka - dokument wypełniany na granicy

Wracając do przygotowań: niektóre telewizje odliczały czas do święta 9 maja informując stale na ekranie ile dni pozostało do tego dnia, markety charkowskie przygotowały specjalną promocję dla weteranów, którzy mogli kupić szereg podstawowych dóbr konsumpcyjnych w niezwykle przystępnych cenach – zwracam uwagę na to, że w koszyku ważne miejsce zajmuje butelka wódki;))

źródło: oferta marketu Billa , Charków – rok 2010

Świętowała Ukraina 65 rocznicę, a przy okazji w Zaporożu pojawił się nowy pomnik – pierwszy na Ukrainie od wielu lat Józef Stalin stanął na postumencie przy akompaniamencie zapomnianego już lekko hymnu ZSRR. O dalszych losach pomnika zapewne wspomnimy nie raz, gdyż okazuje się, że Stalin w Zaporożu to nielegał;))

źródło zdjęcia:   http://podrobnosti.ua/

Przez dokładnie 14 dni nie było mnie w Polsce – najpierw przez 7 dni jako pilot wycieczek prowadziłem niewielką grupę na trasie ciekawej, ale dość trudnej wycieczki pod hasłem “Barwy Ukrainy” – obejmującej swoim zasięgiem Kijów, Odessę i Lwów i mającej na celu pokazanie polskim turystom różnorodności w kraju, który większość z nas postrzega jako zacofany i biedny (więcej o tej wycieczce w relacji, która pojawi się tu: moje wędrówki ukraińskimi szlakami ).

Następnie – po odstawieniu turystów do Polski (przez piesze przejście w Medyce) powróciłem na Ukrainę, aby samodzielnie udać się do Charkowa, w okresie międzywojennym (do 1934 roku) stolicy radzieckiej Ukrainy, wielkiego ówcześnie centrum gospodarczego, a obecnie drugiego co do wielkości miasta Ukrainy, wielkiego ośrodka akademickiego i znaczącego centrum kulturalnego wschodniej Ukrainy. O Charkowie napiszę wkrótce osobny rozdział na tym blogu.

Podróżowanie po Ukrainie

Zauważam zwiększenie zainteresowania Ukrainą wśród Polaków, których turystyczne preferencje po czasie zachłyśnięcia się zachodem i północną Afryką zaczynają rozkładać się bardziej równomiernie. I choć minie jeszcze wiele czasu nim polskie wycieczki regularnie będą docierać do Kijowa czy Charkowa to i tak rzesza podróżników płynie coraz szerszym strumieniem na Wschód. Już nie tylko Lwów winien być obowiązkowym przystankiem na wschodnim szlaku, czas na dalsze eksploracje w poszukiwaniu autentycznych i serdecznych ludzi, bogatej i interesującej kultury ludowej, ciekawych w formie zabytków, świadczących o wielkiej spuściźnie kulturowej. I choć Lwów docenia od dwóch lat znaczenie ruchu turystycznego, który daje miastu większe przychody z tytułu różnych opłat i podatków chociażby, mieszkańcom pracę w sferze usług i stara się zmieniać swoje oblicze na bardziej przyjazne turystom (pierwsze na Ukrainie  miejskie biuro informacji turystycznej, comiesięczna broszura o wydarzeniach kulturalnych i turystycznych pod nazwą OT-OT, przyjazdy turystom portal internetowy w kilku językach – w tym po polsku,  nowe tabliczki z czytelnymi nazwami ulic po ukraińsku i w angielskiej transkrypcji zawieszane w historycznym centrum miasta)  to wiem, że daleka droga jeszcze przed całą Ukrainą, by standard obsługi turystów był na przyzwoitym poziomie.

Podróżowanie po Ukrainie może dostarczyć wielu przyjemnych (a czasem zastanawiających) sytuacji. W pociągach czy autobusach możecie spotkać przeróżnych ludzi, począwszy od gburowatych i niezbyt przyjemnych, do szczerze serdecznych i uprzedzająco pomocnych. Pamiętam na przykład sytuację, gdy w autobusie jadącym z Lublina do Kowla – dwie moje turystki zaczęły bliżej integrować się z jednym Ukraińcem, częstując go wódeczką. Ów Ukrainiec nie mógł pozostać dłużnym i w Kowlu pobiegł kupić butelkę Chortycy. Biedak – w Łucku nie wyglądał całkiem sprawnie;)  Pamiętam również sytuację z Charkowa, gdy w tramwaju robiłem zdjęcie towarzyszącej mi osobie płci pięknej, a jedna z pasażerek z własnej woli wypożyczyła mi pęk pięknych kwiatów – zdjęcie z kwiatami jest zdecydowanie ciekawsze ))

Jeszcze raz powtórzę (bo gdzieś wcześniej o tym pisałem na blogu) – podróżowanie po Ukrainie środkami komunikacji publicznej jest bezpieczne, bywa niekiedy uciążliwe (ze względu na stan dróg, na wielość czasu spędzanego w pociągach kursujących od krańca do krańca kraju, ze względu na różnoraki stan tych pociągów), ale zawsze jest swego rodzaju przeżyciem dla kogoś, kto dopiero poznaje smak takiej przygody.

Mam za sobą wiele dobrze przespanych nocy w pociągach (a okres gdy kupowałem bilety na płackartę mam zdecydowanie za sobą – to uwaga dla tych, którzy ciągle preferują ten typ wagonów, ze względu na niższą cenę przejazdu, atmosferę w wagonie czy też chęć przeżycia emocji). Mam też za sobą wiele kiepsko przespanych nocy w autobusach rejsowych pomiędzy Ukrainą a Polską (raczej przysypiam niż śpię, a otwierając w dowolnym momencie oczy kojarzę od razu okolicę).

Powiem Państwu, że te doświadczenia są nie tylko ważne z punktu widzenia zawodowego (turyści zawsze pytają mnie o takie sprawy jak podróżowanie po Ukrainie a i sam wiem , że  wcześniej czy później część z  nich ruszy samodzielnie na zwiedzanie Ukrainy), ale z dumą mogę powiedzieć, że dają mi szczęście i poczucie spełnienia. Nie żałowałem nigdy żadnej decyzji o wyjeździe na Ukrainę, nawet jeśli była tak spontaniczna, że rodziła się natychmiast;))

Wiele osób zadaje mi pytanie – “dlaczego akurat Ukraina?” jakby ciężko było im pojąć, że nie tylko Egipt, Turcja, Francja czy inne uznane w Polsce destynacje mają rację bytu. Zazwyczaj przy takim pytaniu pojawia się drugie pytanie o wschodnie moje korzenie.  A ja -  nie posiadam takowych (w każdym razie mi nic o tym nie wiadomo). Nie ukrywam, że ciężko odpowiedzieć jest zatem jednoznacznie i zwięźle na pytanie postawione kilka linijek wyżej. Turyści rzadko wracają do miejsc, w których już byli, woląc poświęcić czas i środki na odkrywanie nowych, a ja ciągle wracam i ciągle mam poczucie, że dobrze mi tak jak jest. Zrozumie to ten, kto ma w sobie duszę pasjonata, kto ma swoje ulubione miejsca i wraca tam za każdym razem, kto wreszcie nie goni palcem po globusie w celu “zaliczania” kolejnych egzotycznych krajów.

Jak powiedział mer Odessy – Eduard Hurwits (jego sylwetka tu: mer Odessy ) :

To piękna część Odessy, może być pięknie urządzona i godnie nosić imię Prezydenta Polski

Poniżej mapka lokalizacji krótkiej ulicy Polskiej, z której północna część nosi nazwę ulicy Lecha Kaczyńskiego:

źródło mapy: http://ukrmap.org.ua/Pages/Odessa_plan.htm

UPDATE: w dniu 30.04.2010 roku byłem w Odessie i tablic z nowym partonem jeszcze nie zawieszono.